Uvoz i izvoz usluga – poreski tretman

 

Pošto je broj kompanija koje se bave uvozom i naročito izvozom usluga u stalnom

porastu, u nastavku teksta ćemo objasniti poreski aspekt ovih poslovnih promena.

PDV kod izvoza i uvoza usluga obrađen je u skladu sa Zakonom i zvaničnim

mišljenjima ministarstva finansija.

 

Izvoz usluga

 

Kod izvoza usluga ključna odrednica je mesto vršenja usluga. Ukoliko je mesto

usluga van Srbije, ne postoji obaveza za pdv. Konkretno za veliki broj firmi mesto

prometa usluga je definisano članom 12. stav 3. tačka 4. Zakona koji kaže da je

mesto prometa usluga:

mesto u kojem primalac usluge obavlja delatnost ili ima poslovnu jedinicu za

koju se pruža usluga, odnosno mesto u kojem primalac usluge ima sedište

ili prebivalište, ako se radi o uslugama:

 

zakon nabraja 11 podtačaka za koje važi prethodno, između ostalog i sledeće:

(4) u oblasti ekonomske propagande;

(6) bankarskog, finansijskog poslovanja i poslovanja u oblasti osiguranja i

reosiguranja, osim iznajmljivanja sefova;

(7) savetnika, inženjera, advokata, revizora i sličnih usluga;

(8) obrade podataka i ustupanja informacija;

 

Pojednostavljeno, kod svih ovih usluga kao mesto vršenja usluge određuje se

sedište inostranog partnera, te samim tim ne podleže oporezivanju u Srbiji, tj firma

izvoznik usluga (sa prethodne liste) nije PDV obveznik.

 

Kod popunjavanja poreske prijave treba obratiti pažnju na sledeće: podaci o iznosu

naknade za promet dobara i usluga čije je mesto prometa van teritorije Republike

Srbije, ne iskazuju se u poreskoj prijavi PDV, s obzirom na to da se radi o naknadi

za promet dobara i usluga koji nije predmet oporezivanja PDV,  (Mišljenje

Ministarstva finansija, 413-01-829/2008-04 od 14.4.2008. godine), odnosno

prihod ostvaren od izvoza usluga se ne evidentira u poreskoj prijavi PDV

 

Uvoz usluga

 

Kod uvoza usluga poreski tretman je odlučujuće determinisan članom 10 Zakona:

 

U članu 10. Zakona o PDV, koji se bavi pitanjem poreskog dužnika, a kojim je

propisano da je poreski dužnik: (a) obveznik PDV iz člana 8. i člana 9. stav 2.

ovog Zakona, (b) poreski punomoćnik koga odredi strano lice koje u

Republici nema sedište ni stalnu poslovnu jedinicu, a koje obavlja promet

dobara i usluga u Republici ili (c) primalac dobara i usluga, ako strano

lice pod (b) ne odredi poreskog punomoćnika a ako je poreski dužnik i

obveznik PDV dužan je da ispuni sve obaveze koje su ovim zakonom propisane

za obveznika PDV, osim izdavanja računa.

 

U slučaju da  ne postoji poreski punomoćnik stranog lica, poreski dužnik je domaća

firma kao primalac usluga, i stoga ima obavezu da na vrednost primljenih usluga

obračuna PDV. Obračun PDV se vrši kroz interni obračun, u kome se navodi ime

ino partnera, iznos usluge u devizama, iznos u RSD po srednjem kursu i iznos PDV.

 

Navedeni PDV se može koristiti kao prethodni porez (član 28.  Zakona), tj

obveznik PDV primalac usluge ima pravo na odbitak prethodnog poreza pod

uslovom da je na vrednost primljene usluge obračunao PDV, i da su te usluge

iskorišćene za oporeziv promet i za poslovne svrhe, odnosno u cilju obavljanja

delatnosti.

Praktično, stvorena obaveza za pdv se istovremeno može koristiti kao prethodni

porez, što znači da ne postoji realno poresko opterećenje.

 

Kod samog popunjavanja PDV prijave iznos poreske obaveze (po internom

obračunu) se unosi u prijavu samo kao iznos poreza (polje 103) dok se iznos

osnovice tog poreza (odnosno iznos ino računa) ne evidentira u pripadajućem

polju (003). Što se tiče prethodnog poreza tu se popunjavaju i iznos osnovice i

iznos PDV (polja 008 i 108 poreske prijave).